Śmierc Pana Gąsiennicy

„Alicja Wspięła się na paluszki i natychmiast zauważyła ogromnego, niebieskiego pana Gąsienicę. Siedział wygodnie z rękami skrzyżowanymi na piersiach i pykał wolno i uroczyście z olbrzymiej fajki, nie zwracając najmniejszej uwagi na otoczenie.” Tak na karty „Alicji w Krainie Czarów” wkracza Pan Gąsienica. Kim on jest i jaką rolę w powieści spełnia, nie będę tu omawiać. W zasadzie pożyczyłam sobie Pana Gąsienicę, by przedstawić nieco inną rzecz.
Kim dla jest ten zapożyczony Pan Gąsienica? Dla mnie jest on każdym, nie całkiem zadowolonym z siebie, goniącym za marzeniami, pieniędzmi, pragnieniami, człowiekiem. Uwikłanym często w toksyczne związki. Albo samotnym, zgorzkniałym Kimś, kto żyje w przekonaniu, że przegrał życie. Czasem obwinia o swój los Boga, czasem rodziców lub zły los. Innym razem pecha. Pan Gąsienica może być też Kimś bardzo ze swego życia zadowolonym, mającym dobra pracę, kochającą rodzinę. Słowem Pan Gąsienica może być Tobą, Mną, Nim…
Jednak pewnego dnia Pan Gąsienica budzi się i stwierdza, że bez względu na to jak wygląda jego życie, kim jest z zawodu, w jakim tkwi związku, do jakiej religii należy, czegoś mu brak. I zaczyna szukać. Szuka tak długo, aż dochodzi do wniosku, że najwyższa pora wejść do Króliczej Nory i poznać przyczynę poszukiwań. W wypadku Pana Gąsienicy Królicza Nora staje się kokonem, w którym z gąsienicy przepoczwarza się w poczwarkę. Zasnuwa, więc wokół siebie samoutwardzalną nić i tkwi samotnie w swym kokonie. Analizuje siebie, poznaje od najbardziej mrocznej strony po te najbardziej świetlistą. Wchodzi tak głęboko, że w końcu dociera do swej duszy. A dusza Pana Gąsienicy wie, Kim Jest w Istocie i Czego Jej Potrzeba. Teraz zaś, wie to też Pan Gąsienica. I nie chce być dłużej Panem Gąsienicą, ale tym, Kim Jest w Istocie. Bo zagłębiając się w siebie, w swój kokon, poznał i zaakceptował swoją Gąsienicowatość. A jednocześnie zapragnął zmienić to na formę bardziej mu odpowiadającą. Formę swej duszy, Istoty i tego, Kim Jest. I dlatego Pan Gąsienica umarł, zostawiając za sobą zeschniętą i martwą skorupę gąsienicowatości i narodził się jako Motyl. Motyl, który stworzył samego siebie, a teraz z rozwiniętymi skrzydłami wzlatuje wysoko w promieniach słońca.
Każdy z nas musi przejść drogę Pana Gąsienicy. Każdy jednak pewnego dnia obudzi się z przeświadczeniem, że coś w jego życiu jednak nie jest takie, jak być powinno. Bo Motyl – dusza – zdoła wreszcie przebić się do serca Pana Gąsienicy. Przypomni o sobie.
Dla jednych to przebudzenie już nadeszło, inni zaczynają odczuwać nadchodzący świt, jeszcze inni być obudzą się dopiero w następnych wcieleniach. Ale tak, czy inaczej, pewnego dnia każdy stanie się Motylem.
Wejrzyj w siebie. Może właśnie teraz nadeszła świadomość świtu i czas zacząć przeobrażanie w poczwarkę, a z niej w Motyla?


Pozdrawiam

Świetny tekst. Motywuje do tego aby zacząć w końcu robić coś ze swoim życiem zanim będzie za późno. Właśnie teraz mi się przydał i skłonił mnie do przemyśleń, gdyż wiele rzeczy robię źle. Czas się w końcu otrząsnąć i zacząć działać rozważnie, tak jak być powinno. Zmotywowałaś mnie tym tekstem do zmian, za co jestem Ci bardzo wdzięczna. Pozdrawiam, i oby więcej takich tekstów;-)

[Kenneth]

Też dopiero teraz przeczytałem i akurat ten tekst jak najbardziej pasuje do moich dzisiejszych refleksji. To nie przypadek ze przeczytałem go akurat dzisiaj, teraz.

Dziękuje wam

Piekna opowiesc:)
Dzieki:0
Chyba tez w odpowiednim dla mnie momencie zycia przeczytalam.
Takie teksty budza uspione i zapomniane wlasne JA i marzenia jakie kiedys mielismy a wir i dylematy codziennego dnia,tlumia i zapominamy o sobie,zywiac sie czesto mrzonkami.

Nie będę wyjątkiem jeśli powiem, że też idealnie trafiłaś w moment (a raczej ja się napatoczyłam na ten tekst;)), gdy jestem takim właśnie Panem Gąsienicą, który owija się w kokon i próbuje przepoczwarzyć... Co prawda niesie to za sobą wiele zmian, z których nie wszyscy będą zadowoleni, ale najważniejsze jest zadowolenie Tego, Kim się jest w Istocie.