Moj totem

Od kiedy pamiętam byłem typem samotnika, myśliwego. Zawsze fascynowała mnie noc i dziki bieg przez knieję (mam las niedaleko domu). Wszystko wyjaśniło się gdy poznałem swój totem, za sprawą bojowych ćwiczeń, mających na celu pomóc mi w opanowaniu daru Thora. Jest nim wilk. Nieokiełznany władca ośnieżonych puszcz.

Ponieważ idea Totemu jest na forum shamaniki tak dla mnie obca to do niedawna wogle nie chciałem się na ten temat wypowiadać.
Totem, ma związek dla mnie z totemizmem, totemem rodzinnym, klanem itd - a ten w moim przekonaniu choć nie tak dawno ( bo gdzieś w czasach gdy islam wkraczał nad Morze Czarne) przepadł w zapomnienie w mojej rodzinie (rodzie, klanie, może nie do końca przepadł i w sumie powinienem nad tym popracować, chociaż narazie nie mam motywacji)
Natomiast jest taki ptak, który lata za mną od czterdziestu paru lat. Podobnie jak Błękitna Sowa badajże (lub podobnież )traktuje tego ptaka raczej jako zmaterializowany obraz nadświadomości (ducha opiekuńczego, jako dziecko jak anioła struża). W zasadzie czasami się widujemy, czasami w różnych sytuacjach, czasami pogadamy sobie, czasami tylko się pozdrowimy czasami sobie pomagamy. "Kolegujemy się" od dłuższego czasu.
Kolega MYSZOŁÓW praktycznie jest ze mną od dziecka,
podobnie jak mój podpis, który moge nawet napisać znakami z klawiatyry " >)I(< " , nie wiem skąd to jest ten znak, ale znam go też praktycznie od urodzenia i traktuje jak swój najważniejszy podpis.

Wspaniale jest np. siedzieć, gdzieś w ukryciu i obserwować bardzo głęboko (nie tylko wzrokiem) zbiegające łanie po zboczu góry. Można wtedy wyprubować tego co one, stać się łanią i dowiedzieć się skąd w nich jest tyle siły, prędkości.
Można się ukrywać jak wąż (żmija), gdy wcześniej podpatrzyło się jak one się poruszają, można prawie "żywić się słońcem" jak one. Raczej tak odczuwam prace ze zwierzętami (niekoniecznie) mocy.

[Dream]

Wspaniale jest np. siedzieć, gdzieś w ukryciu i obserwować bardzo głęboko (nie tylko wzrokiem) zbiegające łanie po zboczu góry. Można wtedy wyprubować tego co one, stać się łanią i dowiedzieć się skąd w nich jest tyle siły, prędkości.
Można się ukrywać jak wąż (żmija), gdy wcześniej podpatrzyło się jak one się poruszają, można prawie "żywić się słońcem" jak one. Raczej tak odczuwam prace ze zwierzętami (niekoniecznie) mocy.

W ten sposób się uczymy. Nie czytając książki, jaki powinienem być mając taki-a-taki totem i co powinienem robić a czego nie.
Jesteśmy.

Niestety nie potrafie rozwinąć się słowami na temat żywienia się słońcem przez "długoogoniaste" gady, ale ma to chyba związek z tym jak to robią koty leżąc w miejscach gdzie normalne białko po tej stronie co grzeje powinno się ściąć, widziałem też kawki leżące na plecach na stromych dachach ogrzanych jeszcze zimnym lutowym słońcem(wyglądały jakby je ktoś poprzybijał pineskami), to chyba coś podobnego do ścieżki ognia troche, ale jakoś inaczej, do pięciogodzinnego szałasu potu, którego konstrukcja jest niedużo więkjsza od dużej miski, a wypełniony jast ciałami ludzkimi i gorącymi czerwonymi kamieniami - nie, nie potrafie tego opisać słowami.

Osobiście, od kiedy pamiętam miałam kocie odruchy. Wylegiwanie się przy ciepłym, styczność z boginią Sekhmet, wyciąganie się po wstaniu, "przymizianie" się do osób na których mi zależy i inne takie. Byłam więc wręcz przekonana, że moim totemem będzie jakiś kot.

A tu psikus.

Wyruszam sobie po raz pierwszy, bez żadnych wyobrażeń, czy czegokolwiek takiego, patrzę, a tam stoi sokół na osuszonej gałązce w komnacie. (jak to mówi dowcip: gdyby siedział, to by mu nóżki zwisały)

Poprosiłam go by mi pomógł w sprawie, którą musiałam naświetlić. Pokazał jak przemienić się w sokoła (wskazał skrzydłem na rycinę) i ja to "automatycznie" zrobiłam i poleciałam za nim do danej osoby. Powróciwszy zdradził mi swoje imię (ciężko to nazwać powiedzeniem mi) i rzekł, że będzie czuwać.

Cóż... Jest ciekawie

Zobaczymy jak nasza znajomość się rozwinie. Na razie zbiera dla mnie potrzebne informacje.

[bell]

no na pewno mozesz go uznac jako zwierze mocy, ale czy totem? to juz sama musisz wiedziec. u mnie z totemem bylo tak ze pokazal sie nie od razu. najpierw mialam inne zwierzaki, a totem pokazal mi sie po czasie dopiero. ale jak juz to zrobil to wiedzialam ze to jest gruby kaliber, ze to moze byc cos wiecej niz zwierze mocy. i dostalam tez ciekawe potwierdzenia od niego z reala, 2 razy jak bylam w gorach. wiesz, ja mialam do tego zawsze podejscie moze troche zbyt sceptyczne, nie wierze i sprawdzam z kazdej mozliwej strony. nawet teraz czasem podwazam to i zastanawiam sie czy moze przypadkiem cos innego nie jest totemem. ale jakos tak zawsze dochodze do wniosku ze jednak nie...

Podróż w poszukiwanie swego Totemu.
Posłuchałem waszych rad które tu znalazłem ze:
- Totemu nie szuka się na siłę
- Totem znajdzie nas a nie my jego
- Nie zakładać ze pierwsze napotkane zwierzę to nasz totem
- Nie kierować się upodobaniem do zwierzęcia

Wziąłem te porady do siebie, bo gdy próbowałem się skontaktować za pierwszym razem z totemem dostrzegałem tylko rozmazany brązowy kształt. Nie mogłem dostrzec co to takiego, w tym dniu nie dałem rady porozumieć się z nim, ale następnego dnia totem sam do mnie przybył. Kiedy byłem rozluźniony okazało się że widziany wcześniej przeze mnie brązowy kolor przy bliższym przyjrzeniu okazał się rudy. Ukazał się mi lis. Zadałem mu kilka pytań, miedzy innym czy jest moim totemem. Kiwnął akceptująco głową, czemu miał bym mu nie wierzyć? ( chociaż jestem nowicjuszem w neoszamanizmie, więc nie mam pewności)czuję dziwnie że z lisem mam coś wspólnego. Szukałem wspólnych cech między nami. Lis jest symbolem sprytu i przebiegłości. Spryt ja jak najbardziej posiadam i cenię, ale przebiegłości to już chyba mniej. Nie jestem przebiegły mówiłem kiedyś, ale zrozumiałem że te słowo źle mi się kojarzyło nie słusznie. Kojarzyło mi się z negatywną cechą (manipulowanie otoczeniem by uzyskać jak największą korzyść, co jest według mnie złym skojarzeniem). Zacząłem pytać swoich znajomych co oni rozumieją pod pojęciem PRZEBIEGŁOŚCi. Jeden od razu palnął - cwany lis. Znalazłem też definicje tego słowa, która mówiła że przebiegłość polega na zdawaniu sobie sprawy z sytuacji i dzięki temu że ma się tą wiedzę działa się najlepszy sposób. To otworzyło mi oczy, przypomniałem sobie sytuacje, w których naprawdę działałem wedle tej sentencji.

Szukałem dalej informacji o naturze lisa i przypomniało mi się spotkanie z pewnym lisem na żywo. Mieszkam bardzo blisko lasu, moje osiedle jest na uboczu z dala od urbanizacji i czasem gdy na ulicach jest wyjątkowo cicho można zauważyć jak różne zwierzęta wychodzą z lasu na ulice, bardzo przyjemny widok. Pewnego wieczoru właśnie wtedy gdy była taka cisza, wyjrzałem przez okno i zauważyłem lisa na środku chodnika. Być może szukał jedzenia po śmieciach albo czegoś innego. Patrzyłem na niego, a on na mnie przez jakąś chwilę, po czym odszedł. Nie w popłochu, ale z pewnego rodzaju dumą. Poszedł zwykłym, lisim spacerowym tempem. Wyszedłem za nim na ulice, ale gdzieś zniknął. Zrozumiałem, że lis jest drapieżnikiem, który czeka na sposobność do działania, czeka na dobrą chwilę, a gdy ją wyczuje wychodzi z ukrycia i działa po swojemu. Gdy dalej nad tym myślałem, zastanawiałem się w jaki sposób lis poluje.

Wyobraziłem sobie (to nie była podróż) pewną sytuacje, można nazwać to opowieścią czy czymś w tym rodzaju. Pewien człowiek ma farmę, na której co dziennie wieczorem zagania swoje stadko gęsi do szopy, sam zaś idzie spać. W tym czasie lis, czyhający w lesie, który wyczuł tą właśnie okazję, zbliża się do farmy. Lis wie, że w szopie są gęsi, lis to wyniuchał, ale wyniuchał także obecność człowieka. Jest to dla niego pewne niebezpieczeństwo i lis zdaję sobie z tego sprawę. Drugą barierą do przekroczenia jest sama szopa. Lis ma na to swoje sposoby, podkopuje się sprawnie pod szopę i osiąga cel jakim jest udane polowanie. To krótka historyjka ale co z niej wynika to to, że lis jak już upatrzy sobie cel to jest uparty i zdeterminowany by ten cel zrealizować. Nie przeszkodzą mu żadne bariery, po dłuższym zastanowieniu się nad naturą lisa zauważam pewne podobieństwa.

Zaczynam powoli rozumieć zależności wstępujące w szamanizmie chociaż wiem, że przede mną długa droga, nauczyłem się jak ja to nazywam etykiety w kontakcie z duchami Np.

Nie należy uciszać myślami ducha, wkładać własne słowa im w usta i chyba najważniejsze, gdy duch się nam objawi to nie lubi gdy chce my go przemalować zmodyfikować wyobraźnią jego wizerunek (choć spotkałem ducha który powiedział mi, żebym Wyobraził go sobie jak chce i nazwał go jak chce, więc stosunek ducha do jego wyglądu jest jego indywidualną sprawą). Przez chwile chciałem zmienić lisa rudego na albinosa, ten skoczył na mnie i lekko mnie ugryzł. Ostrzegł mnie i dał do zrozumienia, że tak się nie robi. Duchy na mnie patrzą jeszcze przychylnie wyczuwają, że jestem nowicjuszem na niektóre rzeczy patrzą z przymrużeniem oka, ale to nie będzie wiecznie o pewnych sprawach trzeba pamiętać.

[bell]

to ze lis kiwnął głową to jeszcze nie oznacza na 100% że jest totemem. moze lepiej byloby traktować go na razie jako zwierze mocy, a to czy jest totemem to sie okaże "w praniu". czasem jest tak ze to, jakiej odpowiedzi oczekujesz, takiej ci udzielają w wizji... jezeli nie jestes jeszcze bardzo doswiadczony to moze trudno ci bedzie odroznic czy to byla prawda czy jakas cwana manipulacja umyslu . co do wyobrażania sobie pewnych sytuacji, to miej świadomość, że rzeczywistość może być inna. ludzie czasem przypisują zwierzętom cechy zupełnie nieprawdziwe i niezgodne z rzeczywistością a potem takie "mity" funkcjonują w społeczeństwie i są bezkrytycznie przyjmowane jako pewnik, "bo tak się przyjęło mówić o...". np że kruk to samotnik i aspołeczny. lepiej pooglądać sobie filmy przyrodnicze, ale takie gdzie zwierzęta są dzikie i podglądane.
poza tymi uwagami to może i jesteś nowicjuszem, ale z tego co widze, to jesteś bardzo pojętny i dobry z ciebie material na szamana . pozdrawiam i życze powodzenia na ścieżce.

Wiem wiem ze lis może nie być moim totemem ale nawet jak by nie był moim totemem a tylko zwierzęciem mocy to i tak warto mieć z nim dobry kontakt (więc mało to zmienia jak na razie czy jest czy nie )

Co do filmów przyrodniczych to jedna z nielicznych rzeczy w telewizji która daje mi prawdziwą rozrywkę i przyjemność z oglądania

Przeczytałam tutaj że zwierzęciem totemicznym jest zwierze lokalne. I tak sobie myślę co zrobić jeśli my nie jesteśmy lokalni.Czy nasze zwierzę będzie nas ciąglo do swojego środowiska naturalnego. Spoko z wilkami jako tako sfory adaptują się w cywilizacji...jeże się jakoś okopią w odpady konsupcjonizmu, A jeśli nie czy to czyni z nas orginała i cudaka?Ktoś ma dziobaka w totemie?
To znaczy...słonie do Indii, tygrysy na tajlandie, a kangury do australii...podrózujemy.
A ja tak sobie myślę że jak tak sobie ludzie siądą razem to potrafia wyczuć zwierzaka w tobie i czy to co ty o sobie sądzisz to ściema czy prawda. Taka zabawa. Ale można to samo zrobić z potrawami.:-) Grunt to odnaleść esencje.
.............................................a mam przeczucie że chodzi o to coś więcej,to mnie męczy jak królik Alicje.

Podzielę się wspomnieniami z mojego spotkania z Duchem Opiekuńczym. Nigdy nie byłem tym który skakał na głęboką wodę. Podczas pierwszych miesięcy kiedy wchodziłem w trans obserwowałem i uczyłem się. Chciałem zrozumieć to co widzę i zasady jakie tam panują. Po jakimś czasie kiedy czułem się na tyle pewnie, że wyprawiałem się na dalsze wyprawy spotkałem istotę której nie widziałem. Nie była niewidzialna ale światło przeszkadzało mi ją dostrzec. Ponieważ była to pierwsza istota z którą miałem bezpośrednią styczność to (jak zwykle ) zachowałem ostrożność. Rozmawiałem z nim przez długi czas i jednocześnie wypatrywałem innych istot. Przyznałem mu się, że poszukuję Zwierzęcia Mocy/Ducha Opiekuńczego i zaproponował mi, że pomoże mi go znaleźć. Czas płynął, ja szukałem i dalej rozmawialiśmy. Dopiero po jakimś czasie mi się ukazał i przyznał, że testował mnie przez cały czas.

Jest teraz moim Towarzyszem, Nauczycielem i Przyjacielem. Pojawia się w postaci Kawki (o czym dowiedziałem się dopiero od niego - na początku myślałem, że jest krukiem ). Nieraz pomógł mi podczas transu a raz nawet uratował życie lub przynajmniej zdrowie.

Nie ukrywam, że miałem nadzieję, że będzie to niedźwiedź albo wilk (kto by nie chciał ) ale dziś wiem, że wybrał mnie ten który powinien.

Hmm... Czymś na kształt mojego "totemu" (jak tu to jest określane) jest coś co hm... ujawnia mi się w formie czegoś na kształt kruka, sępa, feniksa? Cały jest jakby z gęstej zwiewnej czarnej "substancji". Nie ma oczu tylko pustą dziure na wylot w ich miejsce. Nigdy w tej formie nie "przemawiał". Tylko obserwuje gdy coś się zbliża. Jak już się "komunikuje" to raczej nie jest bezpośrednio widzialny, raczej jako coś na granicy widzenia. I raczej to kwestia empatii niż głosu w głowie.

A co do najnormalniejszych bytów zwierzęcych po "drugiej stronie". Hm.. Dobrze mi się dogaduje z krukami (choć raczej jestem jakby mało zauważalny dla nich, jakby od niechcenia), kojotem(raczej tylko słucha wesoło), wężem(strasznie subtelny i przenikliwy), psami(zazwyczaj trafiam na mocno rozwydrzone, mało przydatne). Hm... To tak najmilsi towarzysze.
Zato kotowate mnie darzą głęboką niechęcią (hmm choć to mało obrazujące słowo). Mimo że w sumie nawet je lubie.

A znasz różnicę między totemem a zwierzęciem mocy czy duchami opiekuńczymi?

om om... przyznam iż różnica nie jest dla mnie jasna do końca dlatego też szczegółowe wytłumaczenie bylo by dla mnie miłe

Totem to opiekun rodu, calego, zwierzę mocy czy duch opiekuńczy albo jak czasem sie to nazywa: płot duchów, to duchy, które pracują z Tobą,
czasem mówi sie, ze totem to takie zwierze mocy, które musi byc z terenu gdzie mieszkasz i żyjesz, że jest z tobą zawsze i na stałe. W dużym skrócie oczywiście. Ale faktycznie w terminologii totemy to opiekunowie rodu, ciekawie się ich ukazuje na słupach totemicznych.

Dlatego pracujac ze zwierzęciem (lub innym duchem) warto po prostu skupiać się na samym duchu, a nie na tym czy to wlk, lis, czy krokodyl. Kazde jest przy nas po coś. Niekóre sa długo, czasem całe życie niektóre tylko na chwilę by coś nam pokazac lub pomóc coś dostrzec, zropzumiec itd.
Nie jest tez nigdzie powiedziane, że nie można mieć więcej jak jenego zwierzęcia, stąd niekórzy szamani nazywają to płotem duchów za sobą. Są to po prostu duchy przewodnicy i opiekunowie, z którymi najczęsciej sie pracuje, jest się w stałym i bardzo silnym związku.