Muchomorzysko
Posty: 446
Dołączył(a): Śr gru 05, 2007 7:35 pm
Lokalizacja: Rybnik, Śląsk
N sie 17, 2008 5:09 pm
Szamanizm uliczny
Ten kawałek tekstu pochodzi z książki Warnecka, pal licho jej nazwę. Jestem ciekaw, co sądzicie o tym fragmencie, a także jak zapatrujecie się na takich "szamanów ulicznych". Ciekawi mnie również Wasze podejście do mistrzów duchowych.
"Pierwszym ulicznym szamanem, którego spotkałem w swoim życiu, był artystą z Anglii, który tworzył tu w Niemczech i żył. Ożenił się raz nieszczęśliwie, był alkoholikiem, a jego kobieta ciągle krzyczała na niego. Najgorszym było dla niego to, że zabroniła mu picia alkoholu, który był dla niego potrzebny jak powietrze – wtedy zaczął pić terpentynę. Pomimo tego, że zapijał, pozostał mu jego humor i malował dalej wspaniałe obrazy z motywami z innego świata. Tam właśnie się udał pewnego dnia – spadł z drugiego piętra na głowę.
Później trafiłem na pewną starą chłopkę, która mieszkała w Vogelsbergu w pewnej zagrodzie. Zapytałem się ją, wtedy dziewięćdziesięcioletnią, gdzie dotychczas mieszkała. „Tutaj na zagrodzie i w(oddalonym o trzy kilometry) sąsiedztwie”. Przeżyła swoje życie, a jej oczy lśniły niesamowitym światłem. Była niesamowicie zdrowa; przeżyła tak do sto drugiego roku życia, nigdy nie widziała miasta. Jej filozofią były piece kuchenne, chmury, zwierzęta i rośliny.
Jeszcze wspomnę tutaj o pewnym średniowiecznym warsztacie, w którym byłem. Był on w Ober-Wesel. Spotkałem tam pewnego człowieka, który zajmował się pasieką. Zapytałem się go o sens życia. Powiedział: „Chciałbym osiągnąć doskonałość, zawsze chciałem ją osiągnąć”. Jego domowej roboty miód pitny był najlepszym, jaki kiedykolwiek piłem, a jego oczy patrzyły z innego świata.
Ci wszyscy to dla mnie uliczni szamani. Być może w innych kulturach byliby rzeczywiście szamanami lub uzdrowicielami, lub nawet byli nimi w poprzednich wcieleniach – przeszli tylko do tych nowoczesnych czasów, zapuściwszy korzenie. Znaleźli swoje miejsce i są szczęśliwi. Jaki może być większy cel w życiu, jak bycie zadowolonym ze sobą i światem?
Nie jest to takie trudne, jakby się mogło wydawać i nie ma nic wspólnego z filozofią dzieci-kwiatów czy świadomością-Bambi. Ta droga życia bierze się z maksymy: Nie ma miejsca, w którym byłoby się nieszczęśliwym. A jeśli takie jest, to opuść je. Świadomi, niezależni i zakorzenieni, spokojni, tak żyją ci ludzie. To jest uliczny szamanizm.
Ale jak ci ludzie wiedzą, jak dojść do doskonałości? Tej wiedzy nabrali bezpośrednio od życia, mniej z książek. Uczyli się od najlepszego mistrza, który jest na ziemi. Ich seminaria nie kosztują nic i nigdzie nie znajdziesz na nie ogłoszenia. Gdzie znajdziesz tego mistrza? Za drzwiami, oknem, tam, gdzie czuć puls życia.
Przyglądali się oni zwierzętom, pogodzie, ludziom – co do ludzi, nigdy nie wzięli sobie żadnego elementu z ich życia do siebie. W taki sposób zdobyli swoją wiedzę. Kiedy potrzebują pocieszenia, idą do lasu i mówią z drzewami. Są tymi, którzy przez czyste doświadczenie rozpoznają sens życia i widzą świat za tym światem. Dla nich istnieją bogowie tak samo, jak ludzie. Jeśli chcą się dowiedzieć czegoś, pytają roślin, elfów, krasnoludów i kamieni, rzek, bogów, a na końcu ludzi. Żyją skromnie. Nie potrzebują ani telefonu ani telewizji, ani samochodu ani gazety. Dla duchowego uzdrowienia mają elementy w sobie. Często palą jak lokomotywy, jedzą co chcą i kiedy chcą, piją na umór; żyją często niezdrowo. Szamana ulicznego nigdy jednak nie zobaczysz pijanym, jego duch inaczej przemienia energię niż zwykły człowiek. Znają magię i rozeznają się w zależnościach świata i życia. Śmierć jest dla nich kosmicznym żartem, tak samo jak współczesność. Cwany śmiech nierzadko jest ich znakiem rozpoznawczy. Ich humor jest jednak często ostry, zgryźliwy, złośliwy i ciężki do zrozumienia.
Swoją magiczną wiedzę biorą dokładnie ze źródeł i istnieją także dzisiaj. Są połączeni ze swoimi przodkami i korzeniami(przeciwnie do niektórych samozwańczych druidów) i są częścią większej, nigdy nie przerwanej tradycji: Tradycji szamanów ulicznych, od zarania świata do jego końca. Źródła tej starej wiedzy możesz także i dziś odnaleźć. Znajdują się w każdej kulturze i w niektórych starych kościołach, które zostały zbudowane na świętych miejscach naszych przodków. Jak to wszystko funkcjonuje? Sprawdź sam!"
"Pierwszym ulicznym szamanem, którego spotkałem w swoim życiu, był artystą z Anglii, który tworzył tu w Niemczech i żył. Ożenił się raz nieszczęśliwie, był alkoholikiem, a jego kobieta ciągle krzyczała na niego. Najgorszym było dla niego to, że zabroniła mu picia alkoholu, który był dla niego potrzebny jak powietrze – wtedy zaczął pić terpentynę. Pomimo tego, że zapijał, pozostał mu jego humor i malował dalej wspaniałe obrazy z motywami z innego świata. Tam właśnie się udał pewnego dnia – spadł z drugiego piętra na głowę.
Później trafiłem na pewną starą chłopkę, która mieszkała w Vogelsbergu w pewnej zagrodzie. Zapytałem się ją, wtedy dziewięćdziesięcioletnią, gdzie dotychczas mieszkała. „Tutaj na zagrodzie i w(oddalonym o trzy kilometry) sąsiedztwie”. Przeżyła swoje życie, a jej oczy lśniły niesamowitym światłem. Była niesamowicie zdrowa; przeżyła tak do sto drugiego roku życia, nigdy nie widziała miasta. Jej filozofią były piece kuchenne, chmury, zwierzęta i rośliny.
Jeszcze wspomnę tutaj o pewnym średniowiecznym warsztacie, w którym byłem. Był on w Ober-Wesel. Spotkałem tam pewnego człowieka, który zajmował się pasieką. Zapytałem się go o sens życia. Powiedział: „Chciałbym osiągnąć doskonałość, zawsze chciałem ją osiągnąć”. Jego domowej roboty miód pitny był najlepszym, jaki kiedykolwiek piłem, a jego oczy patrzyły z innego świata.
Ci wszyscy to dla mnie uliczni szamani. Być może w innych kulturach byliby rzeczywiście szamanami lub uzdrowicielami, lub nawet byli nimi w poprzednich wcieleniach – przeszli tylko do tych nowoczesnych czasów, zapuściwszy korzenie. Znaleźli swoje miejsce i są szczęśliwi. Jaki może być większy cel w życiu, jak bycie zadowolonym ze sobą i światem?
Nie jest to takie trudne, jakby się mogło wydawać i nie ma nic wspólnego z filozofią dzieci-kwiatów czy świadomością-Bambi. Ta droga życia bierze się z maksymy: Nie ma miejsca, w którym byłoby się nieszczęśliwym. A jeśli takie jest, to opuść je. Świadomi, niezależni i zakorzenieni, spokojni, tak żyją ci ludzie. To jest uliczny szamanizm.
Ale jak ci ludzie wiedzą, jak dojść do doskonałości? Tej wiedzy nabrali bezpośrednio od życia, mniej z książek. Uczyli się od najlepszego mistrza, który jest na ziemi. Ich seminaria nie kosztują nic i nigdzie nie znajdziesz na nie ogłoszenia. Gdzie znajdziesz tego mistrza? Za drzwiami, oknem, tam, gdzie czuć puls życia.
Przyglądali się oni zwierzętom, pogodzie, ludziom – co do ludzi, nigdy nie wzięli sobie żadnego elementu z ich życia do siebie. W taki sposób zdobyli swoją wiedzę. Kiedy potrzebują pocieszenia, idą do lasu i mówią z drzewami. Są tymi, którzy przez czyste doświadczenie rozpoznają sens życia i widzą świat za tym światem. Dla nich istnieją bogowie tak samo, jak ludzie. Jeśli chcą się dowiedzieć czegoś, pytają roślin, elfów, krasnoludów i kamieni, rzek, bogów, a na końcu ludzi. Żyją skromnie. Nie potrzebują ani telefonu ani telewizji, ani samochodu ani gazety. Dla duchowego uzdrowienia mają elementy w sobie. Często palą jak lokomotywy, jedzą co chcą i kiedy chcą, piją na umór; żyją często niezdrowo. Szamana ulicznego nigdy jednak nie zobaczysz pijanym, jego duch inaczej przemienia energię niż zwykły człowiek. Znają magię i rozeznają się w zależnościach świata i życia. Śmierć jest dla nich kosmicznym żartem, tak samo jak współczesność. Cwany śmiech nierzadko jest ich znakiem rozpoznawczy. Ich humor jest jednak często ostry, zgryźliwy, złośliwy i ciężki do zrozumienia.
Swoją magiczną wiedzę biorą dokładnie ze źródeł i istnieją także dzisiaj. Są połączeni ze swoimi przodkami i korzeniami(przeciwnie do niektórych samozwańczych druidów) i są częścią większej, nigdy nie przerwanej tradycji: Tradycji szamanów ulicznych, od zarania świata do jego końca. Źródła tej starej wiedzy możesz także i dziś odnaleźć. Znajdują się w każdej kulturze i w niektórych starych kościołach, które zostały zbudowane na świętych miejscach naszych przodków. Jak to wszystko funkcjonuje? Sprawdź sam!"
I have whirled with the earth at the dawning,
When the sky was a vaporous flame;
I have seen the dark universe yawning
Where the black planets roll without aim,
Where they roll in their horror unheeded, without knowledge or lustre or name.
H.P. Lovecraft, Nemesis
When the sky was a vaporous flame;
I have seen the dark universe yawning
Where the black planets roll without aim,
Where they roll in their horror unheeded, without knowledge or lustre or name.
H.P. Lovecraft, Nemesis
