Post N cze 06, 2010 1:32 pm

Dusza wg Egipcjan

Według starożytnych Egipcjan dusza ludzka nie była jedna, człowiek miał kilka dusz. Zachęcam do lektury tekstu poniżej(moje opracowanie tekstów z wiki) i dzielenia się pomysłami na wykorzystanie takiej systematyki w praktyce :) Interesują mnie wasze kreatywne pomysły. Ja na przykład wplotłem w swoją praktykę cień jako nieodłączną część bytów. (ale możliwości jest dużo więcej chociażby imię)

Enjoy... ;)


Ba - w mitologii starożytnego Egiptu dusza ludzka, jedna z kilku posiadanych przez człowieka. Po śmierci człowieka mogła żyć dalej w państwie umarłych, o ile zachowane zostało jego ciało (stąd mumifikacja zwłok) oraz o ile osoba zmarła nie prowadziła grzesznego życia, które stałoby się podstawą do potępienia jej przez Ozyrysa, a co za tym idzie - unicestwienia.
Od obowiązku zachowania ciała było kilka wyjątków: dla dalszego istnienia Ba nie musiało zostać zachowane ciało osób, które poniosły śmierć dla chwały Egiptu (głównie żołnierzy). Ponadto w odniesieniu do osób niskich klas społecznych, m.in. służby wystarczało, aby ich "postać" została zachowana w formie wizerunku (np. umieszczonego w grobowcu możnego, któremu służyli za życia), koniecznie podpisanego imieniem zmarłego. Jednak Ba takich osób pozostawały związane z duszami możnych, którym miały służyć także w zaświatach.
Ba w sztuce było przedstawiane jako mały ptak z ludzką głową.


Ka – w mitologii egipskiej było albo niematerialnym odbiciem ciała, albo duchem opiekuńczym człowieka, albo nadanym przez bogów określeniem wartości dającym każdemu godność jemu właściwą.
Ka był przedstawiany jako brodaty człowiek z koroną na głowie. Był on także przewodnikiem zmarłego w zaświatach, zaopatrując go w żywność i prowadząc przed oblicze boga Re.


Ib – serce, w mitologii starożytnego Egiptu uważane za najważniejszą czéść duszy. Dla starożytnych Egipcjan, to właśnie serce a nie mózg, było siedliskiem emocji i myśli oraz woli i intencji. W egipskiej religii, serce było kluczem do życia pośmiertnego. Razem ze zmarłym udawało się do przyszłego świata, gdzie świadczyło na korzyść lub przeciwko swemu właścicielowi. Wierzono, że podczas sądu Ozyrysa serce było badane przez Anubisa i bóstwa podczas ceremonii ważenia serca. Jeśli serce ważyło więcej niż pióro Maat, natychmiast zostawało pożarte przez demona zwanego Ammit. Wagi przywiązywanej do serca dowodzą liczne wyrażenia z języka egipskiego, które zawierają wyraz ib: Awt-it – szczęście (dosłownie, wielkość serca), Xak-it – oziębły (dosłownie, o okrojonym sercu).


Sheut - (egip. šwt) cień osoby, który zawsze jest obecny. Wierzono, że człowiek nie może istnieć bez cienia, tak samo jak cień nie może istnieć bez rzucającej go osoby. Egipcjanie przypuszczali zatem, że cień zawierał w sobie część osoby, którą reprezentował. Z tego powodu posągi bóstw i ludzi, były czasem nazywane ich cieniami. Graficznie, cień przedstawiała mała figura ludzka pomalowana całkowicie na czarno, jak również figura śmierci lub sługa Anubisa.


Ren (rn) egip. – imię
Jako część duszy, ren nadawane było przy narodzinach. Egipcjanie wierzyli, że będzie istniało tak długo, jak długo będzie wypowiadane, co wyjaśnia dlaczego tak dużo wysiłku wkładano w jego ochronę, umieszczając je w wielorakich dokumentach. Dla przykładu, część Księgi Oddechów, pochodna Księga Umarłych, była sposobem na zapewnienie imieniu przetrwania. Kartusz (magiczna pętla) miał za zadanie otaczać i ochraniać imię. I odwrotnie, imiona zmarłych wrogów stanu, jak na przykład Akhenatena, były odłupywane z monumentów, jako forma domnatio memoriae. Czasem jednak, usuwano je by ze względów ekonomicznych wstawić imię następcy, bez potrzeby budowania kolejnego monumentu. Im większa była liczba miejsc, na których imię umieszczono, tym większe było prawdopodobieństwo, że przetrwa i będzie wymawiane.


Akh (3ḫ czyli efektywność), jest koncepcją, która wielokrotnie zmieniała się w długiej historii wierzeń starożytnych Egipcjan. Poza Ka i Ba stanowi jeden z centralnych elementów, aspektów nieśmiertelnej osobowości, nawet po śmierci fizytcznego ciała. W tym sensie jest pewnego rodzaju duchem.
W późniejszych wierzeniach uważano, że Ka zmienia się w Akh i Ba po śmierci Faraona raczej, niż jednoczy z Ba by stać się Akh. W tym okresie wierzono, że Akh spędza trochę czasu żyjąc w świecie podziemnym zanim powraca i podlega reinkarnacji jako Ka, zyskując nowe Ba.
Oddzielenie Akh i unifikacja Ka z Ba następowały po śmierci, kiedy dusza złożyła odpowiednie ofiary i znała odpowiednie, skuteczne zaklęcia. Procesowi temu, towarzyszyło jednak ryzyko ponownej śmierci. Egipska literatura pogrzebowa (taka jak Teksty Sarkofagów i Księga Umarłych) miały uchronić zmarłego od “ponownej śmierci” i pomóc w przemianie w Akh.
"Ten, który walczy z potworami powinien zadbać, by sam nie stał się potworem. Gdy długo spoglądamy w otchłań, otchłań spogląda również w nas." F.Nietzsche

Gdy uczeń jest gotowy nauczyciel sam się znajdzie